La biondina in gondoéta. *
La biondina in gondoeta
l'altra sera gò menà
dal piasser ea povareta
la s'à in bota indormensà.
La dormiva su sto brasso,
mi ogni tanto la svegiava
e la barca che ninava
la tornava a indormensar.
Tra le nuvole, la luna
gera in cielo meza sconta;
gera in calma la laguna,
gera el vento bonassà.
Una sola baveséa
sventoeava i sò cavei
e faseva che dai veei
sconto el sen no fusse più.
Contemplando fisso, fisso
e fatesse del mio ben,
quel viseto cussì slisso
chea boca e chel bel sen,
me sentiva dentro el pèto
una smania, un smissiamento,
una specie de contento
che no so come spiegar
So sta un pesso rispetando
che'l bel sen e o soportà,
benché Amor de quando in quando
el m'avesse assae tentà.
E o provà butarme zozo
là con ela a pian pianin;
ma col fogo da vissin
chi avarìada riposar?
Mo stufà po finalmente
de sto tanto so dormìr
e gò fato da insoente
né m'ò avuo da pentìr;
perché, o Dio, che bea cossa
che gò visto, che gò fato!
No, mai più tantobeato
ai me zorni no sò stà!
(La risposta della biondina)
Canta, infame, le bravure
che ti à dito, che ti à fato.
Ma pitosto, canta el vero
della schiaffa maledeta
che da ti stada costreta
sol to muso gò molà.
E po' canta finalmente
come, sensa alcun costruto,
ti è restà, là, a muso suto.